کمند محبّت

(بدون عنوان)

مُحبّ — Wed, 14 Mar 2012 18:26:40 GMT

تنها جایی که تو کل دنیا آرامش واقعی رو احساس کردم وقتی بود که دستم تو دستای تو بود.

بابای مهربونم، می شه همیشه دستم تو دستای تو باشه؟!....

حتی اگه ...

شرمندتم..................

چه آرامش قشنگی...

مُحبّ — Mon, 12 Mar 2012 07:55:26 GMT

چقدر آروم خوابیده!...

خوب نگاش کن...

آخی!!!....

نگاش که می کنم دلم می سوزه!

با خودم می گم:

خدایی علی اصغر هم باید به همین راحتی می خوابید،

اما ...

(بدون عنوان)

مُحبّ — Sat, 10 Mar 2012 19:11:41 GMT

امروز بیش از هر روز دیگر، دلتنگ شمایم یا علی بن موسی الرضا

آروزی صحن و سرایت را دارم، آرزوی مشهدالرضایت،

دلم می خواهد به سمت بارگاه ملکوتی ات بیایم، آهسته آهسته قدم بردارم و زیرلب زمزمه کنم:

سبحان الله والحمدلله و لا اله الا الله و الله اکبر

مقابل اذن دخول نصب شده بر ورودی حرم بایستم،

… و شهادت دهم تو مرا می بینی و صدایم را می‌شنوی

تو سلامم را پاسخ می گویی...

که خدا محجوب کرد گوش مرا از صدای دلنوازت...

ولی باب مناجات لذیذ و جان نواز تو را برایم باز نموده است...

دوست داشتم هم اکنون مقابل گنبد طلایی زیبایت بایستادم و نگاهی به بارگاه ملکوتیت بیاندازم و بگویم:

یَا أَیُّهَا الْعَزِیزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجَاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْکَیْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَیْنَا ۖ إِنَّ اللَّـهَ یَجْزِی الْمُتَصَدِّقِینَ

آرام آرام داخل شوم،

لحظه لحظه به تو نزدیک تر شوم، و صدای تپش قلبم را در هیاهو و ازدحام جمعیت بشنوم.

مقابل ضریحت بایستم و به مغزم فشار بیاورم که چیزی بگویم،

اما گویی همه چیز پاک شده !

ذهنم خالی است،

فقط یک جمله:

دلم برایت تنگ شده آقا دلم تو را می خواهد!...

همه وجودم غرق محبّتت می شود، و قلبم احساس می کند لذت ارتباط با امام را....

به یک چیز فکر می کنم :

چقدر زیباست سخن گفتن با امام، چقدر عزیز است در محضر معصوم بودن، و با خود می گویم:

ای خدا، چه روزگار بدی است روزگار ما، آخر تا به کی ما محرومیم از حضور در محضر اماممان، تا به کی طعم شیرین نگاه به قد و قامت حجّت تو را نچشیم، پس کی چشمان تشنه ی ما به نگاهی سیراب می شود؟!!!

کی به دورش حلقه می زنیم؟!!!

کی از آب گوارای وجودش می نوشیم، و عطش جان تشنه ما رفع می شود؟!!!

خوشا بحال سلمان ها، مقداد ها،

خوشا بحال قنبر،

خوشا بحال فضه...

چقدر حسرت حالشان را خورده ام...

خدایا فقط تو می دانی که صبح و شب با امام بودن یعنی چه؟!!!

می دانم که در این دوران غیبت سدّ راه وصل امامم، جز گناهانم نیست، پس در این غروب جمعه به خاطر آن منتَظر ، نظر لطفی به حالم بکن، دل خسته ی مرا به انتظار حقیقی مولایم درمان کن،

تنهاییم را با مهدی ات پر کن،

بندگی کردن به من بیاموز،

و بیاموز که در این دوران غیبت و غربت، دلم جز به دور مهدی ات، دور هیچ کس نگردد، و جای خالی کسی جز او را احساس نکند...

کاری کن که من نیز به خیل منتظرین واقعی حضرتش بپیوندم...

اللهم عجّل لولیک الفرج

می شه تو دستای منم بباری، ای آب حیات....

مُحبّ — Thu, 08 Mar 2012 17:49:16 GMT

مادر شیر بیشه شجاعت

مُحبّ — Tue, 17 May 2011 09:29:38 GMT

می شنوی باز هم صدای ندبه و ناله می آید. می شنوی باز هم از بقیع نوای محزون زنی می آید. بانویی عزادار با چادری خاکی پیش روی قبرستان نشسته، نوحه می خواند و می گرید ؛ می گرید و می گریاند. این کار هر روز اوست. می گویند نامش فاطمه است.

اما خواست خودش بود که او را فاطمه صدا نزنند. آخر دیگر تاب نگاههای غریبانه ی زینب و بغض های فروخورده حسنین علیهم السلام را زمانیکه نام مادرشان را می شنیدند، نداشت. او افتخار می کرد به کنیزی فاطمه سلام الله علیها و خدمتگزاری فرزندان فاطمه سلام الله علیها.
او را سالهاست که ام البنین می نامند. اما گویی این اسم را هم دوست ندارد. می شنوی، می شنوی چه می خواند؟

تدعونی ویک ام البنین

تذکرینی بلیوث العرین

کانت بنون لی ادعی بهم

و الیوم اصبحت و لا من بنین

مرا پس از این ام البنین مخوانید،

زمانی که مرا به این نام می‏خوانید، دلم آتش می‏گیرد.

زمانی پسرانی داشتم که بخاطر آنها مرا ام‌البنین می خواندند،

اما اینک صبح کردم و پسری ندارم.

می گویند چهار پسر داشته: عباس، عبدالله، جعفر و عثمان. عباس پسر بزرگش بود.

عباس را می شناسی؟ همان جوان رشید ماه چهره؛ فرزند اسد الله؛ دلاوری که شجاعت را از پدر و ادب را از مادر به ارث برد. اما چه بر سر پسرانش آمد؟

می گویند روزی قاصدی به مدینه آمد تا از کاروان اباعبدالله علیه السلام به مردم خبر دهد.او که در میان جمعیت بود، پرسید: از حسین علیه السلام خبر بده.

قاصد او را شناخت و گفت: خدا به تو صبر دهد که عباس تو کشته شد. او دوباره از اباعبدالله علیه السلام پرسید. قاصد خبر شهادت سه فرزند دیگرش را به او داد.

اما او دوباره تکرار کرد: از حسین علیه السلام خبر بده. فرزندان من و آن چه در زیر آسمان است، فدای حسین علیه السلام باد.

و چون قاصد خبر شهادت امام حسین علیه السلام را به او داد، صیحه ای کشید و گفت: رگ قلبم را گسستی! و سپس صدا به ناله و شیون بلند کرد.

او را از کشته شدن پسرانش خبر دادند و او از حسین می پرسید.

آری، او خود را کنیز حسین می دانست و فرزندانش را غلامان حسین پرورد و چنان رسم ادب را به آنان آموخت که گلهای زهرا سلام الله علیها را "برادر" نه که " مولا" خطاب می کردند.

او شیربچگانش را برای دفاع از ولایت تربیت کرد و با اهدای فرزندانش و قربانی کردن آن ها در راه آرمان های حسین علیه السلام در راه خداوند جهاد کرد.

می شنوی، بازهم نوحه می خواند:

یا من رای العباس کر علی جماهیر النقد

و وراه من ابناء حیدر کل لیث ذی لبد

انبئت ان ابنی اصیب براسه مقطوع ید

ویلی علی شبلی امال براسه ضرب العمد

لو کان سیفک فی یدیک لما دنی منه احد

ای کسی که فرزند رشیدم عباس را دیدی که همانند پدرش بر دشمنان تاخت،

فرزندان حیدر همه شیران بیشه شجاعتند.

شنیده ام عباس، با دست های بریده، با صورت به زمین افتاده.

اما پسرم! می دانم که اگر عمود آهنین بر سرت نمی کوفتند و شمشیر در دست می داشتی، هیچ کس یارای نزدیک شدن به تو را نداشت.

واپسین لحظات...

مُحبّ — Wed, 20 Apr 2011 18:17:14 GMT

واپسین لحظات دیدار با ریحانه ی پیامبر...

این دیگر دیدار آخر است،

چه پاک و پاکیزه و مطهره ،

چگونه می خواهد گُلش را به خاک بسپارد ؟

یا نه! بهتر بگویم، جانش، روح و ریحانش را به خاک می سپارد.

امان از دل حیدر؛

حزن و اندوهش وصف ناشدنی است و هیچ قلمی توان بیانش را ندارد...

می فرماید:

ای زمین، امانت خود را به تو سپردم، این دختر رسول خداست؛

بسم الله الرحمن الرحیم بسم الله و باالله و علی ملة رسول الله محمد بن عبدالله،

ای صدیقه ترا به کسی تسلیم کردم که از من به تو سزاوار تر و شایسته تر است و راضی شدم برای تو آنچه را که خدای تعالی برای تو راضی شود.

آن زمان که غسلش می داد و کفن می کرد، جسم نازنین صدیقه طاهره در مقابل دیدگانش بود، اما حالا دیگر زهرایش از نظر غائب شده؛

اکنون وقت آن رسیده که فاتح خیبر، درد و الم و اندوه فراغ را خوب دریابد...

به گمانم سخت ترین لحظات عمرش بوده،

مشتی از خاک به روی قبر ریخت و آرزو کرد که کاش خود مرده بود:

نفسی علی زفراتها محبوسةٌ ------------یا لـیتها خـرجـت مـع الزَّفَـراتِ

لا خیرَ بعدکِ فی الحیاةِ و إنّما------------أبکی مخافةَ تـطـولَ حـیاتی

جان من با ناله هایم در سینه ام حبس شده. ای کاش جانم با ناله هایم از سینه ام خارج میشد!

ای فاطمه، پس از تو خیری در زندگی در دنیا نیست. گریه می کنم من از ترس اینکه زندگیم در دنیا طولانی شود؛

چیست برای من که توقف کرده ام بر کنار قبرها، در حالتی که بر قبر حبیبم سلام می کنم و او جواب مرا نمی گوید.

ای حبیب تو را چه می شود که جواب مارا نمی گویی؟ آیا فراموش کرده ای پس از من دوستی با دوستان را؟

حبیب می گوید چگونه برای من میسّر است جواب شما را بگویم و حال آنکه در گرو سنگریزه ها و خاک می باشم؟

چه زشت است در نظرم بعد از فاطمه آسمان سبز و زمین دوار، ای رسول خدا، اندوه من همیشگی خواهد بود و شبهای من به بیداری خواهد گذشت، این حزن و اندوه از من بدر نرود تا آنگاه که حق سبحانه اختیار نماید برای من سرایی که تو اکنون درآنجا مقیمی.

ای رسول الله در دل من زخم و جراحتی است چرک آور، و در سینه ام اندوهی است تهییج کننده و از جا بدر آورنده، چه زود بود که مابین ما جدایی افتاد. من حال خود را به خدا شکایت می کنم...

قلّ یا رسول الله عن صفیتک صبری...

کوه صبر هم به زانو درآمد و نا توان بر خاک افتاد!

اینجا بود که علی علیه السلام را کشتند،

روح و ریحانش را کشتند...

حالا دیگر خانه مولا تاریک شده، و امیدش نا امید گشته ،

مولا دیگر انیس و یار ندارد،

علی (علیه السلام) خانه بی فاطمه (سلام الله علیها) را چه کند؟ یتیمانش را چگونه آرام کند؟

شبانگاهان که حسینش(علیه السلام) از خواب می پرد و بهانه مادر می گیرد، حسن(علیه السلام) را که با یاد کوچه به خود می پیچد ، زینبش(سلام الله علیها) را که بر روی چادر مادر افتاده و غش کرده ...

یتیمانش را آرام کند، در و دیوار خانه را چه کند؟ دری که هربار آن را می کوبید، بانوی دوسرا به استقبالش می شتافت و رخ زیبای همسر جوانش از پشت آن نمایان می شد، اما...

اما زین پس چه حالی می شود هربار که در خانه را می بیند، نمی دانم چگونه از این در عبور می کند؟!

عمار می گوید به دیدن امیرمؤمنان رفتم، دیدم که کودکانش را در کنار خود نشانده، نگاهی به حسن می کند و نگاهی به حسین و اشک می ریزد... دل عمار می لرزد و جگرش می سوزد...

ای مولای من شما به ما امر کردی که در مصیبت صبر کنیم، آخر این حزن و خانه نشینیِ طولانی از چیست؟

ای عمار!

تسلی و آرام گرفتن در مصیبت کسی که من از دست دادم ممکن نیست؛

من با از دست دادن فاطمه پیغمبر را از دست دادم او برای من تسلی خاطر بود؛

اگر سخن می گفت گوش مرا از صدای پیغمبر پر می کرد؛

و اگر راه می رفت راه رفتنش با راه رفتن پیغمبر هیچ تفاوتی نداشت،

و مرا به یاد راه رفتن پیغمبر می انداخت؛

و من درد دوری پیغمبر را احساس نکردم مگر در از دست داندن او،

و از عظیم ترین مصیبتش برای من این بود که وقتی او را روی مغتسل قرار دادم، استخانی از دنده هایش را شکسته یافتم،

و دیدم پهویش از ضرب تازیانه ها کبود و سیاه شده،

و او این را از من مخفی می کرد از ترس آنکه حزن من شدت یابد،

و هیچگاه چشمم به حسن و حسین نمی افتد مگر بغض گلویم را می گیرد،

هیچگاه در حال گریه نگاهم به زینب نمی افتد مگر اینکه دلم برای او می شکند...

بانوی دوسرا، پس از شما، دیگر این مزار بی نشانتان است که سنگ صبور امیر عالم شده...

ای ریحانه ی پیامبر

ما هم آرزو داریم که بر سر مزار ملکوتیتان بیاییم و صورت بر قبر مطهرتان بگذاریم و خاک آن را بر چشمانمان بمالیم...

صدیقه طاهره! اگر آن روز درمدینه نبودیم که جان ناقابل خود را سپر بلای شما و محسنت کنیم،

امروز آمده ایم و بر شما می گرییم، بر سر سینه می کوبیم، و اقامه عزا می کنیم که شما را یاری کنیم و از خدا و شما می خواهیم که تا خون در رگهایمان جریان دارد، برای عزای شما خاندان بسوزیم؛

به این امید که بر جبین ما با سرانگشت خود بنگاری هذا محب فاطمه ...

امید داریم که در صحرای محشر آنجا که ما فقر محضیم، همانطور که امام باقر علیه السلام فرمودند:

شما همچون مرغی که دانه بر می چیند، ما را از میان خیل گنهکاران عالم برچینی و نزد خودت بری...

که شاید، شاید در سرای باقی کنار غلامان و کنیزان خودت جایمان دهی...

اما می دانیم که قلب شکسته ی شما و داغ هر روزتان التیام نخواهد یافت مگر با آمدن فرزندتان مهدی علیه السلام، همان که پشت در صدایش زدید...

همان که امروز یگانه زائر مزار شریف شماست؛

همان که مثل جدّ مظلومش غریب و طرید و تنهاست؛

به حق قلب شکسته و بدن خسته ات،

به حق همسر مظلومت که در این ایام محزون و دلشکسته بود؛

دستت را به دعا بردار و بخواه که خداوند متعال امر فرزند دلبندت را اصلاح کند.

که بیاید و هویدا کند قبر مخفی تورا، و بیرون بکشد بدن نحس قاتلین و غاصبین حقّت را،

و با همان هیزمی که بر در خانه شما آوردند به آتش بکشد آن دو ملعون را و بپرسد مادر ما چه کرده بود که او را زدید؟؟؟

خدایا تو را قسم می دهیم به آن حال صدیقه طاهره در پشت در، که یگانه زائرش مهدی علیه السلام را برسان، و بر دردهای دل او التیام بخش، و ما را منتظر واقعی حضرتش قرار بده،

یا رب محمد ، عجل فرج آل محمد

یا رب محمد ، احفظ غیبة محمد

یا رب محمد ، انتقم لابنة محمد

ربیع الانام

مُحبّ — Wed, 23 Mar 2011 10:30:01 GMT

گفتم وقتی بهار شود، و زمین جامه سبز بپوشد، من هم به نفس باد بهاری سبز خواهم شد...

نوروز که بیاید، من نیز خانه ی دلم را آب جارو خواهم کرد، اما...

اما روز نو شد و من جاماندم از کاروان بهار!

کنج کنج دلم تپه تپه خار و خاشاک دنیا جا خوش کرده، پنجره را آنقدر غبار گرفته که دیگر نوری به درونش نمی تابد...

بهار شد ولی در این دل من جایی برای تو نیست که من خانه خود را برای مهمان مهیا نکرده ام

همچنان مانده ام در زمستان سرد و تاریک نفس، اسیر و مبتلا...

می دانم که نمی توانم به کلبه آلوده ام دعوتت کنم،

اما تو ربیع الانام و نضره الایامی...

...پس همانگونه که بهار بر درختان خشکیده می دمد و جان تازه بر تن درخت می پوشاند، تو نیز با نفس مسیحایی ات بر این دل یخ زده و کلبه غبار آلودم بدم، که نور وجدت وجود مرا نیز فرا بگیرد...

که شاید، شاید بانفس روح بخش تو ، ویرانه من نیز آباد شود و شوم آنجایی که پذیرای قدوم مبارکت باشد!...

عیدالزهراسلام الله علیها مبارک!!!

مُحبّ — Sat, 12 Feb 2011 21:15:23 GMT

بسم رب المهدی علیه السلام

به درک رفتن بانی بدعت و برهم زننده ی دین و ملت، و شیطان امّت،کلب ابن کلاب عمربن الخطّاب الکذّاب، علیه اللعنة و العذاب الی یوم الحساب را خدمت قلب عالم امکان حضرت صاحب الامر حجّةبن الحسن العسکری روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه فدا و شیعیان و محبین حضرتش خصوصا شما دوستان تبریک و تهنیت عرض می نمایم.

اللهم العن الشقی الاعظم، و الملحد المشرک المجتذم، رئیس اهل الظّلم، عدوّ الله و عدوّ الولیّ، الملعون با نّصّ الجلیّ،غاصب حقّ ابی تراب، باعث ایجاد النّار و العذاب، مخرّب المسجد و المحراب، فرعون امّة شافع یوم الحساب، المحروم من الحسنات و الثّواب، مردود الأعمال و الأداب الظّالم عند اولی الألباب، الکافر فی جمیع الکتاب، المعذّب بجمیع العقاب، المخاطب بکلب السّقر، الکذّاب الفاجر، المرتدّ المرتاب، المخلّد فی غضب الملک الوهّاب، عمر بن الخطّاب، علیه اللّعنة و العذاب

التماس دعای بسیار برای فرج مولایمان علیه السلام در مجالس فرحةالزهرا سلام الله علیها

یا امیرالمؤمنین علی علیه السلام

محسنیه

مُحبّ — Mon, 07 Feb 2011 21:01:19 GMT

فرارسیدن ایام حمله به خانه وحی و جسارت به بانوی دوسرا سلام الله علیها و شهادت حضرت محسن علیه السلام را خدمت قلب عالم امکان حضرت بقیةالله عجل الله تعالی فرجه الشریف و شیعیان و محبین حضرتش تسلیت عرض می نمایم.

فاطمه جان !

شب اول محرم وضوگرفته و رو به قبله نشستیم و از محضر شریفت اذن خواستیم رخت عزا بر فرزندت بپوشیم و شما را در عزای بر حسین غریبت یاری کنیم.

اما اکنون ماه عزا تمام شده،

و ما خروج از ماه صفر را به شما بشارت می دهیم؛

اما آیا شما هم پیراهن عزا را از تن در می آوری ؟

هنوز داغ حسین علیه السلام سبک نشده که عزادار پدر گشته ای !

و جگرت از مصیبت پیامبر خدا می سوزد...

ریحانه پیامبر !

اجازه می دهی ماهم همراه با هم به خانه ات بیاییم و تسلیت بگوییم؟

... اینجا مدینه است و این کوچه بنی هاشم؛

چه جمعیت عظیمی گرد هم جمع شده اند؟!

خدایا اینان برای تسلیت به دختر پیامبر آمده اند؟

اما چرا به جای شاخه های گل هیزم به دست دارند؟

پس چرا مسلحند؟ چرا شمشیر؟ چرا تازیانه؟

چرا با مشت لگد به در می کوبند؟ نعره می زنند؟!!

خدایا اهل این خانه که داغ دیده اند!...

مگر در خانه کیست جز دختر بار دار رسول خدا و کودکان خردسالش و همسر دلشکسته اش!

صدای مردان جنگی بند بند دل این طفلکان را پاره می کند!...

این دختر رسول خداست پشت در؟!!

عمر چرا برسرش فریاد می کشی؟

می خواهی او را بسوزانی خانه را با اهلش به آتش بکشی؟!

مگر نمی دانی که این خانه خانه وحی است و عزارئیل هم برای ورود اذن می گیرد.

مگر بارها و بارها نشنیدی که رسول خدا بر اهل این خانه سلام داده و آنها را اهل بیت خود خوانده و آیه تطهیر در شانشان تلاوت فرموده است؟

پس چه شده که افسار گسیخته ای و حیا نمی کنی؟

این دختر رسول خداست که می فرماید:

از خدا نمی هراسی به خانه من هجوم آودره ای و می خواهی وارد آن شوی؟!

می خواهی علی و فرزندان مرا بسوزانی؟

- آری! در را باز کن وگر نه خانه را با اهلش به آتش می کشم

وای یا للعجب چه می بینم؟

دود !

آتش !

خانه وحی است که در آتش می سوزد ، چشمانم سیاهی می رود و دیگر خوب نمی بینم...

قنفذ می خواهد درب نیم سوخته را باز کند، اما فاطمه سلام الله علیها هر دوطرف درب را گرفته و مانع می شود و می فرماید:

شما را به خدا به حق پدرم قسم می دهم که از ما دست بر دارید و باز گردید.

خدایا حسنین در کنار مادر هستند یا تنها مانده؟

ای اهل خانه به من بگویید حسنین و زینبین علیهم السلام در خانه چه می کنند؟

گریه می کنند؟ فریاد می زنند؟ به گوشه ای پناه برده و می لرزند؟ بوی دود را می شنوند آتش را می بینند؟ نعره های مهاجمین را می شنوند و مادر را...

عمر می گوید: قنفذ تازیانه را به من بده.

وای چه می بینم؟! تازیانه را در هوا می چرخاند و بر بدن نازنین فاطمه سلام الله علیها فرود می آورد تازیانه دور بازوی او می پیچد.

درد وجود بانوی دوسرا را فرا گرفته

با لگد به درب خانه می زند و درب نیم سوخته را می شکند...

صدیقه طاهره پشت در پناه گرفته،

ای وای فشار در آتش گرفته و با نوی باردار...

این در مسمار دارد، مسمار گداخته شده...

فریاد فاطمه به ناله تبدیل شد! خدا نکند جنینش را ...

فاطمه سلام الله علیها خود را خم کرده و در را فشار می دهد تا به فرزندش اصابت نکند. اما شعله های آتش را چه کند؟

صورتش سرخ شده.

درب را به روی فاطمه زدند و او بین در و دیوار است !...

پس محسن علیه السلام چه می شود ؟!!!

گویا کار از کار گذشت، دیگر چششمم نمی بیند، خوب گوش می دهم، صدای فاطمه سلام الله علیها است:

آه فضه مرا دریاب محسنم را کشتند...

صدیقه طاهره دیگر تاب مقاومت ندارد و بر صورت بر زمین افتاده است .....

خدایا چه سخت است ذکر مصیبت صدیقه طاهره ....

چه جگر سوز است این داغ!

چه بر دل فاتح خیبر آمد آن زمان که به چشم خود دید که چگونه گلش را با لگد می چینند!...

چه کشیدند کودکان زیر دست و پا در قتلگاه محسن!...

صادق آل محمد علیهم السلام فرمود:

هیچ روزی همچون روز محنت ما در کربلانیست گر چه روز سقیفه و روشن کردن آتش پشت در خانه امیر المؤمنین و حسن و حسین و فاطمه و زینب و ام کلثوم و فضه و کشتن محسن صلوات الله علیهم با لگد بزرگترو و سخت تر و تلخ تر است چرا که آن اصل روز عذاب است .

آری!

ای صدیقه طاهره حمله به خانه شما و تجاوز بر حریمتان و کشتن محسنش پایه ظلم بر آل الله بود و نقطه آغازین بی حرمتی به خاندان رسول خدا...آورد

اگر آن حرامزادگان بر در خانه تو هجوم نیاورده بودند، مگر دشمنان اهل بیت جرات می کردند که عاشورا به خیام حرم حسینت حمله کنند؟!!!

اگر آن روز درب خانه وحی را به آتش نکشیده بودند، مگر می توانستند خیمه های آل الله را به آتش بکشند و دختران کوچکت را مستاصل کنند؟!!!

زهرا جان!

همان تازیانه هایی که بر پیکر شریف تو فردود آمد، بر جان داغدار زینب کبرا فرو نشست ...

بانویم همان ریسمانی را که به دست و گردن فاتح خیبر بستند، عاشورا زنجیری بر گردن امام سجاد علیه السلام کردند...

آن دستی که صورت تو را نیلی کرد، رخ دختر سه ساله ات را نیز آزرد...

مگر جرات می کردند این لئیمان ذلیل گوش و گوشواره دخترانت را به تاراج ببرند اگر آن روز عدو گشواره را در گوش تو نشکسته بود؟!!!

اگر آن روز محسنت را در درونت شهید نکرده بودند، مگر حرمله جرات داشت با تیر سه شعبه گلوی اصغر را در آغوش پدر بدرد؟!!

آری روز سقیفه و جسارت به تو بانوی دو سرا ، سخت تر و تلخ تر و وحشتناک تر از روز عاشورا بود؛

که هرچه در عاشورا بر سر آل الله آمد وامدار همان سقیفه ملعونه است!...

و همانطور که مولایمان امام صادق علیه السلام فرمود:

اول کسی که در باره او حکم می شود محسن بن علی است، سپس قاتل او (عمر) و سپس قنفذ را می آوردند...

همچنین می فرماید:

روز قیامت حضرت محسن علیه السلام می آید در حالیکه او را حمل می کند حضرت خدیجه و فاطمه بنت اسد که دو جده او هستند و ام هانی و جمانه دو دختر حضرت ابوطالب علیه السلام که دو عمه او هستند و اسماء بنت عمیس و در همان حال فریاد می زنند و دست ها را بر صورت گذارده اند و موها پریشان کرده اند و ملائکه ایشان را با بالهایشان می پوشانند

در همین حال مادرش فاطمه علیها السلام گریه می کند و فریاد می زند و می گوید این همان روزی است که وعده داده شدید.

جبرئیل علیه السلام فریاد بر می آورد و می گوید مظلوم است پس یاری اش فرما (یعنی محسن را)

و محسن علیه السلام می گوید من مظلوم هستم یاری ام فرما ...

پیامبر صلّی الله علیه و آله محسن را روی دست می گیرد و او را به آسمان بلند می کند و می گوید الهی و سیدی ، در دنیا به خاطر تو صبر کردیم و امروز وقت آن است که هر نفسی آنچه بدی کرده آرزو کند که بین او و آنها فاصله زیادی باشد

اکنون ما شیعیان فاطمی از اعماق جان قاتل محسن علیه السلام را لعنت می کنیم و از او بیزاریم و از خدا می خواهیم عذابش را هر لحظه بیشتر نماید.

زهرا جان!

ما به محبتی که از خودت در دلمان نشاندی می بالیم، و آرزو می کنیم که کاش در روز هجوم به خانه ات، این تن ناقابل ما سپر بلای تو و محسن بود.

بانوی دوسرا فاطمه جان!

امروز، در این ایام محسنیه، ما بر شما و محسن شش ماهه ات می گرییم ، بر سر و سینه می کوبیم و اقامه عزا می کنیم، همان گونه که بر حسین مظلومت گرستیم...

که شما را یاری کنیم و از خدا و شما می خواهیم که تا خون در رگهایمان جریان دارد برای عزای شما خاندان بسوزیم،

به این امید که بر جبین ما با سرانگشت خود بنگاری: هذا محب فاطمه و هذه محب فاطمه...

و امید داریم که در صحرای محشر، آنجا که ما فقیر محضیم ،همانطور که امام باقر علیه السلام فرمودند:

شما همچون مرغی که دانه بر می چیند، ما را از میان خیل گنهکاران عالم برچینی و نزد خودت بری ،

که شاید،

شاید،

شاید که در سرای باقی کنار غلامان و کنیزان خودت جایمان دهی.

پس برای تسکین قلب داغ دیده ات از سویدای دل فریاد می زنیم:

که خدایا منتقم آل عبا را برسان و در فرج مولایمان تعجیل کن.

که قلب شکسته و داغ هر روزه زهرای مرضیه التیام نخواهد یافت، مگربا آمدن یوسف زهرا.

خدایا به رنج های صدیقه طاهره ، به دل داغدار او در این ایام، امام زمان ما را برسان و دلش را با بشارت ظهور شاد بگردان.

یا رب فاطمه بحق فاطمه اشف صدر فاطمه بظهور الحجه

یا رب الحسین بحق الحسین اشف صدر الحسین بظهور الحجه

یا رب الحجه بحق الحجه اشف صدر الحجه بظهور الحجه

اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علی ذلک

قصه پر غصه شام از زبان رقیه بنت الحسین علیهما السلام

مُحبّ — Mon, 10 Jan 2011 00:39:58 GMT

السلام علیک یا بنت الحسین یا رقیه (سلام الله علیهما)

دخترت به قربان محاسن غرق به خون و پیشانی شکسته ات، پدرم پیش از رفتن زخمی به صورت نداشتی.

چرا دیگر مانند همیشه آن هنگام که می گریستم دست بر سرم نمی کشی .و لبخند به رویم نمی زنی؟

از من ناراحتی که با من سخن نمی گویی؟ از این که عمه جانم را با گریه هایم آزرده ام دلخوری؟ باور کن پدرم خیلی تلاش می کنم که صدای گریه ام را کسی نشنود، اما این دل کوچک من تاب و تحمل داغ ترا ندارد.

باباجان همیشه تو مرا روی زانوانت می نشاندی و می بوسیدی و نوازشم می کردی، حالا تو بیا و بنشین روی زانوان من، تا من هم نوازشت کنم، دست بر سرت بکشم، صورت خاک آلودت را پاک کنم.

با انگشتان کوچکم موهایت را شانه کنم...

بابا وقتی که می رفتی به من وعده دیدار در خرابه را داده بودی اما، اما نمی دانستم که اینجا با سر بریده به دیدارم می آیی!!!...

نمی دانستم که خرابه اینقدر دور است، دائم از عمه می پرسیدم که عمه کی به خرابه می رسیم؟ و می دیدم که بغض عمه می ترکد و اشکانش جاری می شود...

بابا چه بگویم از این سفر، از مهمان نوازی شامیان برایت بگویم؟ بابا وقتی وارد شام شدیم همه کف زدند و هلهله کشیدند، نقل و نباتشان بر سرما سنگ و کلوخ و خاکروبه بود، بابا مگر ما چه کرده بودیم در حق شان؟! چرا ما را می زنند؟!

مگر اینان مسلمان نیستند؟ مگر خدا نگفته که مودت ما خاندان بر این مردمان واجب است؟ خیلی خوب حق واجب ادا کردند.

بابا ممنونم که خارهای کنار خیمه هارا شب عاشورا با دستانت جدا کردی، اما این بیابان از کربلا تا شام پر از خار بود و پاهای کوچک ما تحمل آن را نداشت.

همه مارا به یک ریسمان بسته بودند و با کعب نی و تازیانه وادار به حرکت می کردند، به جان خودم سوگند من سعی می کردم که تند تر راه بروم ولی نمی توانستم، آخر پاهایم پراز تاول بود و زانوانم توان حرکت نداشت، وقتی که عدو به جانم می افتاد و جای ضربه و لگدش بر پهلویم بی تابم می کرد یا زهرا می گفتم و بغض را در گلو فرو می بردم.

هربار که می افتادم آنها عمه را می زدند،
وقتی عدو تازیانه را بلند می کرد و بر پیکر عمه می زد، آرزو می کردم کاش عمویم عباس آنجا بود و به آنها نشان می داد که ما بی کس نیستیم...

بابا جان هر تازیانه ای که به هوا بلند می شد این عمه ام بود که خود را سپر بلای ما می کرد، کاش او را ببینی، شاید تو هم نشناسی اش، آنقدر شکسته و پیر شده...

داغ تو کمرش را خم کرده تمام گیسوانش سپید گشته...

هر بار آه می کشد گویی از سوز سینه اش زمین و زمان می سوزد...

وقتی نگاهش می کنم اشکهایش را فرو می خورد و با اوج غمش سعی می کند به من لبخند بزند و دست نوازش به سرم بکشد و مرا به سینه پرمهرش بفشارد.

اما من می دانم که چه رنجی می کشد!

یک شب که روی ناقه خیلی دل تنگت شده بودم، و با خود نام تو را زمزمه می کردم و آرام آرام اشک می ریختم ، یکی از لشکریان که کنار ناقه من بود از صدای من خسته شد، دستم راکشید و از روی ناقه به زمینم انداخت، نفهمیدم چه شد، به خود آمدم دیدم در بیابان تنهای تنهایم همه جا تاریک تاریک بود بابا سردم بود صدای تپش قلبم بلند شده بود و زانوانم می لرزید وحشت کرده بودم دیگر حتی گریه هم نمی توانستم بکنم چون صدایم هم در سینه حبس شده بود!...

تا اینکه نوری دیدم بانویی آمد و مرا در آغوش کشید نفهمیدم از کجا آمد، ولی وقتی مرا می بوسید به من می گفت دخترم رقیه ام،

صورت ماهش را دیدم چقدر مهربان و زیبا بود،عطرش عطر تو بود، تازه فهمیدم که چرا همیشه به من می گفتی تو مثل مادرم هستی،

بابا صورتم خیلی شبیهش بود، تازه اگر مرا ببینی می فهمی که بیشتر شبیهش شده ام، آخر رخ من هم مثل رخ مادرم کبود شده، اما فرقش در این است که صورت من هر دو ورش نیلی شده، آخر دست عدو از صورت من بزرگ تر است یک ضربه زد امادوطرف رویم را کبود کرد. دیدم که مادر هم مثل من دست به پهلو و خمیده راه می رود. بابا کاش می دیدی مرا که چقدر شبیه مادرت شده ام...

راستی به من به گو آیا آب نوشیدی؟ وقتی مرا بوسیدی دلم خیلی برای لبان ترک خورده و خشکت شکست، دیگر نمی توانم آب بنوشم هر بار می خواهم آب بخورم بغضم می ترکد...

جانم به قربانت!

چقدر دلم برایت تنگ شده!!!...

داغ غربت و تنهایی ات جگرم را آتش می زند!

آخر چگونه فراموش کنم ندای آن روزت را !

آن وقتی که همه یارانت شهید شده بودند و شما در مقابل لشکر دشمن محاسن سپید خود را در دست گرفتی و ندا سر دادی:

آیا مدافعى هست که از حرم رسول اللَّه دفاع کند؟ آیا خداشناسى هست که در حقّ ما هراس خدا را در پیش گیرد؟ آیا فریادرسى هست که به امید رحمت خدا به فریاد ما برسد؟ آیا یاورى هست که به امید آنچه در نزد خداست ما را یارى رساند؟

جانم به فدایت

چگونه نگریم! چگونه بی تابی نکنم!

آخر به من بگو چه کسی سنگ بر پیشانیت زده؟ چه کسی محاسن سپیدت را با خون خضاب کرده؟ چه کسی مرا در این خرد سالی یتیم کرده؟ چه کسی سر از تن پدر من جدا کرده!!! چه کسی رگهای گلویت را بریده!!!

کاش! کاش! همین جا کنار سرت بمیرم، کاش دیگر زنده نمانم که مجبور به تحمل رنج فراقت باشم. به من قول داده بودی که در خرابه مرا با خود می بری، پس مرا هم ببر...

دیگر حسرتی برایم نمانده جز بوسیدن روی تو...